|
اینجا مجال قال است و... مقال حال!
|
- مست میشوی، جوانک؟
- عابد! تو بگو! چگونه میبینی و مست نمیشوی؟ اصلا میبینی!؟
- چرا میرقصی!؟
- فکر کردی دست خودم هست!؟ بهار آمده! چشمانت، رایحه صدایش را لمس نمیکند؟
...
این عابد و زاهد، هی مرا با «قل توبه» گفتنشان، قلقلک میدهند و بهار میخندد و من هم از خنده بهار.
دوست من!
تو بگو، میشود بهار را باشی و مستی نکنی؟
وقت بهار، لای چمنها میدوی و زیر درختها پرواز میکنی، یکبار که برگ سبزی با بغلدستیاش عشقبازی کند و شبنمی سر بخورد و روی گونه تو بچکد، و تو با خودت بگویی: مگر روحت کی گریه کرده!؟
بهار، از لب دیوار و سر طاقچه و زیر و زبر، طرب سرریز میکند؛ راستی! روحت را خانهتکانی کردهای؟
...
طفلکی، سنگ بیچاره! میدانم، بهار که میآيد، فقط سنگها، سنگینی میکنند...
من خیلی به نو بودن و «نو شدن» روزها، اعتقادی ندارم! روزها میآیند و میروند، مثل دیروز و فردا.
اما تبریک بهار، «واجب انسانی» است؛ هرچند که تکفیرت کنند!
متوسط: ماهی دوبار! و هر بار، نظرات و تاملات بزرگواران، مشوق من بوده برای بار دیگر.
و امیدوارم که همیشه از دل بوده باشد و بر دل نشسته.
این بار، بهار خیلی زود دارد دلبری میکند. بهار را میشود محدود کنی به تقویم!؟
من تبریک میگویم به همه دوستان بهاریام. آنهایی که از اولین بهار شقالقلم، همراهیام کردند.
تبریک به: محمدرضا که اولین پیام در وبلاگ، به نام او ثبت شده،
و به: تورنگ و مذهبرندان و مسلمانایرانی و جسدزنده؛
و به:مهدیرزاقیعزیز(که شاید دیگر مرا دوست نمیدارد!!)؛
و همینطور، به: مهساکیان و پلخمون و آرماچوندیا و مترسکمزرعه و قاف(بامعرفت)؛
و تبریک صمیمانه به: پسرعمو گلمیخ و درپیاو و میثم و دیوارگلی(که سایهاش کم نشود!)؛
و باز تبریک به: رندانهمن و حاجعباس و پیمانعزیز و بهمن و ملایمن و مهدی؛
و به: پیربداغی(که داغ یمن دارد) و کیمیای قلم و سید(که کمتر سر میزند) و طلبهنسلسه؛
و تبریک به: بیانایرانی و فیضیخواهعزیز و فقطباش! و دیوژن و بیسایهبان و تفنگ و حقوق82؛
و تبریکهای بیشتر به: خموشانه و رهنما و کفتر و...
و تبریک به: زائری عزیز(که همان دو بار توقفش، مایه دلگرمی بود)
و تبریک به: هر عزیزی که یکبار یا بیشتر و کمتر،
یادی کرد و خبری گرفت، و من فراموش کردم.
فعلا، یاعلی!
(اگر خواستید نظری ثبت کنید، بالای صفحه، سمت چپ!)