شق القلم

دیر شده؛ نفر بعد!...

glasswindow — Sat, 12 Dec 2009 21:29:18 GMT

روستای میغان - منطقه‌ی نهبندان - خراسان جنوبی

- یا الله! حاج خانم این برنج‌ها رو کجا بذارن بچه‌ها؟

- خدا خیرتون بده. همین‌جا کنار اتاق بذارید. ایشالا خیر ببینید.

- قربانت مادرجان.

«حاج رسول» همان‌طور که مشغول راهنمایی جوان‌های همراه است، فهرستی که در دست دارد را علامت می‌زند. برنج و روغن و صابون و پودر رخت‌شویی و دیگر. فقر از سرتاپای روستا می‌بارد. خانه‌های خشت و گلی، دیوارهای ترک‌خورده، زیلوهای پوسیده کف اتاق.

زن با لهجه‌ی روستایی‌اش هنوز دعا می‌کند به جان‌شان. "مادرجان! ما کاره‌ای نیستیم! ما واسطه‌ایم. دعا کن که خدا به دل اونایی که دارن بندازه..."

حاج رسول نگاهش به چشم‌های دختر کوچولو گره می‌خورد؛ چه با نمک! دخترک نحیف 6ساله که گوشه‌ی اتاق معصومانه تکیه داده و لبخند کم‌رمقی به صورت‌اش است. مادر از توی حیاط،‌ صدایش می‌کند: "سحر!". سحر، دست به دیوار می‌گیرد و بلند می‌شود. پنج قدم تا وسط اتاق می‌رود، می‌نشیند. خسته شده انگار. نفس می‌زند. دوباره بلند می‌شود و چند قدم تا در اتاق، دوباره می‌نشیند...

غم و تعجب به چهره‌ی حاج رسول می‌نشیند. مادر که می‌آید، جریان حال دخترک را می‌پرسد. سحر پشت دامن مادر قایم شده.

از کودکی حال‌اش همین بوده، توان حرف‌زدن هم ندارد. سه سال پیش با هزار فلاکت سحر را آورده‌اند مشهد برای معاینه و دکتری که دیده، گفته دریچه‌های قلبش مادرزادی تنگ است و چیزی به این مضمون و هفتصدهزار تومان پول عمل جراحی می‌شود و...

حاج رسول سرش را پایین می‌اندازد، از غم و از شرم. زن سراغ گنجه‌ی روی طاقچه می‌رود و از تویش پاکت پزشکی خاک‌گرفته‌ای بیرون می‌آورد و سمت حاج‌ رسول می‌گیرد. حاج رسول پاکت را می‌گیرد. سرش چسب خورده و رویش علامت بیمارستان «امام‌ رضا (ع)» مشهد چاپ شده است. سحر گوشه‌ی اتاق نشسته...

دوهفته بعد - بیمارستان امام‌رضا (ع) - مشهد

صف طولانی بیماران که روی صندلی‌های دور اتاق انتظار نشسته‌اند و حاج رسول که نگاهش به پاکت گزارش پزشکی «سحر» دوخته شده. بعد از یک هفته پرس و جو، بالاخره یک پزشک که متخصص جراحی قلب کودکان در بیمارستان امام‌رضا است وقت داده و حالا امیدوار است که با ملاحظه‌ی پرونده، بتواند کاری برای سحر کند. حتی شاید دکتر راضی بشود و محض رضای خدا دخترک را رایگان جراحی کند یا لااقل تخفیفی، چیزی...«دکتر الف».

بالاخره نوبت حاج رسول می‌رسد و وارد اتاق «دکتر الف» می‌شود. سلام و احوال‌پرسی. حاج‌ رسول که بیمار نیست. پاکت را روی میز دکتر می‌گذارد و جریان را برایش می‌گوید. «دکتر الف» مردد نگاهی می‌کند و در پاکت را باز می‌کند. به محض این‌که نگاهش به سربرگ صفحه‌ی اول گزارش می‌افتد، با خنده می‌گوید: "حاج‌آقا! این بیمار رو که خودم ویزیتش کردم! این گزارش منه!" و گزارش را ورق می‌زند.

حاج رسول خوشحال می‌شود. با لبخند می‌پرسد: "خوب آقای دکتر! الان چه کاری میشه کرد؟! اگر بدونید وضع این خانواده رو..." دکتر میان حرف حاج رسول می‌گوید: "نه عزیز من! دیگه دیر شده!..."

امید روی صورت حاج رسول می‌شکند. چشم‌هایش لحظه‌ای تار می‌شود. «دکتر الف» در حالی که گزارش را توی پاکت می‌گذارد، ادامه می‌دهد: "من همان موقع هم به خونواده‌اش گفتم که وقت درمانش همین الانه. تازه عزیز من! هفتصد هزار تومن مال سه سال پیش بوده، نه الان. این بچه دیگه زنده‌موندنش با خداست."

حاج رسول سرش پایین است. از غم و از شرم. «دکتر الف» توی آیفون می‌گوید: "نفر بعد لطفا!"

...

پ.ن:

1. این ماجرا واقعی است.

2. اسامی واقعی نیستند.

دوست‌ترین

glasswindow — Wed, 09 Dec 2009 18:29:18 GMT

همیشه سعی می‌کنم موقع تاکسی سوار شدن، صندلی جلو ننشینم. هم خودم اذیت می‌شوم، هم دیگری که کنار من می‌نشیند. چرا وقتی صندلی عقب جایی هست، باعث آزار خودم و دیگری بشوم؟!

اما این‌بار فرق می‌کرد. حالا راننده می‌گوید که چون عقب دو نفر می‌خواهند سوار شوند، من باید بیایم جلو. خدا را شکر. می‌دانی چرا؟ بعد می‌فهمی چرایش را.

تاکسی برای یک دوست نگه داشت. دوست می‌خواهد سوار تاکسی بشود. اگر جلو نشسته باشم، پیاده می‌شوم تا نفر دوم، بنشیند کنار راننده و من کنار در تاکسی. این‌جوری راحت‌تر هستم. اما این، دوست است! دوست‌ترین دوست.

دوست، سوار می‌شود. حرفی نمی‌زنیم با هم. دستم را از پشت سرش رد می‌کنم و بازویم می‌افتد پشت گردنش. این‌جوری، راحت‌تر هستیم و دوستانه‌تر.

حرفی نمی‌زنیم. بیرون را نگاه می‌کند. من او را نگاه می‌کنم. چشم‌هایش، ابروها و شقیقه و گونه‌هایش. نگاهش می‌کنم. دوست‌ترین دوست من! من و این دوستم، هم‌پای شده‌ایم. راستی می‌دانستی که ممنوع است دو نفری روی صندلی کنار راننده تاکسی بنشینیم؟!

تاکسی می‌ایستد. دوست پیاده می‌شود. من پیاده‌شدن‌اش را نگاه می‌کنم.

ای وای!... فهمیدی چه شد؟!

این دوست‌ترین دوست؛ فراموش کردم اسم‌اش را بپرسم. بپرسم کجاست، کجا می‌توانم ببینم‌اش. فراموش کردم. آن‌قدر نگاهش کردم که فراموشم شد...

تاکسی حرکت می‌کند.

...

حالا که دوست نیست کنار من روی این صندلی ممنوعه؛ حالا که اگر دیگری بنشیند کنارم، آزار من است و او...

پیاده می‌شوم.

غدیر؛ بدین روایت...

glasswindow — Sat, 05 Dec 2009 07:29:18 GMT

غدیرتان شیرین.

«غدیر» را این‌گونه می‌خوانم برای‌تان:

صحرا، آفتاب، حجاز، حجة‌الوداع، رسول‌الله، صحابه، پیاده، سواره، صد و بیست هزار، صحرا، آفتاب...

خدا، جبرئیل، وحی، محمد، جبرئیل، جبرئیل، جبرئیل، نزول وحی، ابلاغ رسالت، برکه، غدیر خم، توقف، تعجب...

بیاییند، برسند، صد و بیست هزار نفر، آفتاب، درختان مغیلان، سلمان، مقداد، ابوذر، عمار، آب و جارو، غدیر خم...

غدیر خم، هجدهم ذی‌الحجة، ده سال بعد از هجرت...

سنگ‌های بیابان، جهاز و روانداز اشتران، ارتفاع یک انسان، سایبان، منبر...

اذان ظهر، غدیر خم، برکه، صف‌های نماز، صد و بیست‌ هزار نفر، آفتاب...

رسول‌الله، فراز منبر، خطبه، توحید، اقرار، نبوت، وداع پیامبر، اشک...

علی، علی، علی، فراز منبر، سمت راست، رسول‌الله، قرآن و عترت، ولایت، ولایت، ولایت...

دست محمد، بازوی علی، آسمان، ولایت، علی، من کنت مولاه، فهذا علی مولاه، دعا، نفرین، تکرار، شنیدید؟، جبرئیل، مولا، امیر، ولایت،‌ جانشین، فرزندان‌اش، حاضران، غایبان، پدران، فرزندان...

خدا، جبرئیل، وحی، اکمال دین، اتمام نعمت، رضایت، اسلام...

تبریک، تبریک، بیعت،‌ علی، علی، علی، بیعت، اقرار، خیمه، ولایت، عمامه پیامبر، سحاب، علی، سلمان، مقداد، ابوذر، عمار، بیعت، سه‌ روز، رجال، نساء، ظرف آب، بیعت، علی، ولایت...

آن دو، ؟، بیعت، ولایت، ؟...

غدیر خم، هجدهم ذی‌الحجة، صد و بیست‌هزار نفر...

...

ولایت، فاطمه، فاطمه، فاطمه...

ایستگاه

glasswindow — Tue, 17 Nov 2009 18:29:18 GMT

نشسته‌ام روی صندلی‌های سرد ایستگاه اتوبوس.

آدم‌ها...

هوا سرد است؛‌ آدم‌ها هم!

این آدم‌های دوست‌داشتنی تنفربرانگیز!

آدم‌ها...

نشسته‌ام و می‌بینم؛ نشسته‌ام و می‌شنوم.

...

یکی می‌آید، یکی می‌رود؛

یکی سوار می‌شود، یکی پیاده؛

مردی ته‌سیگار خاموش‌شده‌اش را زیر پایش له می‌کند، دیگری سیگاری روشن می‌کند؛

یکی به یارش می‌رسد و می‌خندد، یکی با خنده از یارش جدا می‌شود.

ای بابا! یکی انگار در این سرما دنبال یار می‌گردد!

...

آن‌طرف‌تر... طفلی چادر مادرش را گرفته و گریه می‌کند؛

این‌طرف‌تر...مادری بر سر دخترش داد می‌زند؛

روی این صندلی... جوانی از بدعنقی همسرش برای دوستش درد دل می‌کند؛

روی آن صندلی... پیرمردی از خوبی نوه‌اش برای دیگری تعریف می‌کند؛

...

آدم‌ها!

بعضی‌هایشان چیزی توی گوش‌شان فرو کرده‌اند که هرگز صدای آدم‌ها را نشوند. حتی آن‌قدر جدی که کسی رغبت نکند سؤالی بپرسد، حرفی بزند، حرفی بشنود...

آدم‌ها!

فکر می‌کنم که هرکدام از این آدم‌ها، اندازه‌ی خودم دنیا دارند، غم و شادی، اشک و لبخند دارند. دغدغه، احساس، عاطفه.

این آدم‌های دوست‌داشتنی تنفربرانگیز.

آدم‌ها!

یکی می‌آید،‌ یکی می‌رود!

...

اتوبوس آمد. می‌روم.

اشک‌ها و برف‌ها

glasswindow — Sat, 26 Sep 2009 17:29:18 GMT

بسم‌الله
به: میهمانان پنجره‌ی شق‌القلم؛
خدا قبول کند...

برف توی صورت میرزا می‌زد، انگار کسی هلش می‌داد عقب. لباده و عبای پشمی‌اش را با یک‌دست محکم به‌هم گرفته بود و با دست دیگر زیر عبا، کیسه‌ی پارچه‌ای‌اش را.

ترسید. هول کرد که برف آن‌قدر شدید ببارد که بین راه زمینگیر شود. پوزخندی زد: «چه شود!... حاج میرزا کاظم طهرانی وسط خیابان لاله‌زار از سرما بمیرد!» بعد از نماز عشا که منبر رفت، برف نمی‌بارید. بعد از منبر، یک ساعتی دل به درددل یکی از اهالی مسجد سپرده بود. از خادم مسجد هم که خداحافظی کرد و راهی شد، برف آهسته می‌بارید. توکل کرده بود. حالا دیگر راه برگشتی نداشت، خادم مسجد هم درب مسجد را بسته بود و رفته بود...

دو هفته‌ای بیشتر نبود که امامت مسجد جامع لاله‌زار را پذیرفته بود، آن هم به اصرار یکی از امنای مسجد و به‌خاطر اینکه از منزلش خیلی دور نبود، اما همیشه از این خیابان می‌ترسید. برایش سیاهی داشت. همیشه راهش را دور می‌کرد تا از آن خیابان عبور نکند. از زرق و برق این شانزه‌لیزه‌ی تهران می‌هراسید و از حرف مردم. اما حالا...

نعلین‌های میرزا، پر از برف و آب بود. دوست‌ داشت دست‌هایش را بالا بیاورد و گوش‌های یخ‌زده‌اش را قدری گرم کند، ولی نمی‌توانست عبایش را رها کند. به‌سختی روی آن یکی دو وجب برف نشسته قدم می‌زد. صفحه‌ی روزنامه‌ای که توی هوا تلو تلو می‌خورد، جلوی پایش روی برف‌ها افتاد، محمدرضا و فرح هم خیس شده بود و می‌لرزیدند. و برف شدیدتر می‌شد... کسی در خیابان نبود. همه تعطیل کرده بودند، رفته‌ بودند. همین خلوتی وسوسه‌اش کرده بود که راهش را نزدیک کند و از میان لاله‌زار سمت خانه‌اش برود. «کاش در مسجد مانده بودم. کاش در این خیابان، آشنایی، فامیلی، رفیقی خانه داشت که به‌آنجا پناه می‌بردم. کاش...»

اتفاقا حاج عباس یادش آمد، یکی از مسجدی‌ها که با هم رفیق بودند. داخل کوچه‌ی بن‌بستی وسط لاله‌زار پیچید. پایش سر می‌خورد. خانه‌ی حاج ‌عباس، اول کوچه بود، همان ابتدای امامتش در مسجد یک‌بار میهمان‌اش شده بود. کلون در را چند بار زد. کلون مثل یک تکه یخ، زمهریر بود. میرزا، می‌لرزید. کسی در را باز نکرد، کسی جواب نداد. دوباره در زد، این‌بار محکم‌تر. صفیر طوفان، صدای کلون را خفه می‌کرد. حاج‌عباس هم حتما زیر کرسی خانه‌شان خوابیده بود! یک‌بار دیگر در زد و به‌طرف خیابان راه افتاد.

برف و بوران بیشتر شده بود. جلویش را به‌سختی می‌دید. سرما، کم‌کم حس و حال را از پاهایش می‌گرفت. ترسید... چند قدمی خودش را جلوتر کشید. ناامیدی داشت در وجودش جاری می‌شد که از بین حجم برف‌ها، نوری در حاشیه‌ی خیابان که خاموش و روشن می‌شد، به‌خودش آورد. بیست‌قدمی تا نور چشمک‌زن فاصله داشت. امیدوارانه، قدم‌های بزرگ‌تر برداشت. چیزی تا سایه‌بان زیر تابلوی چشمک‌زن فاصله نداشت که ناگهان خشکش زد: «مولن روژ»! در دلش گفت: «خدایا! از تو طلب آشنا کردم، اما نه این آشنا!» امیدش به تردید گرایید. سرما غیرقابل تحمل شده بود. اینجا یخ‌زدن خیلی بدتر بود تا اول خیابان لاله‌زار؛ جلوی کاباره مولن‌روژ! مستأصل شد. آرزو کرد کاش دستی از غیب بلندش می‌کرد و می‌گذاشتش جلوی درب خانه‌شان، پشت میدان توپخانه.

به سختی خودش را سرپا نگه داشته بود. می‌لرزید، از سرما بود و از ترس. دوباره توکل کرد: «خطر جان است. اکل میته است. خدایا خودت به‌خیر کن...» درب کافه را آرام باز کرد. راهروی کوتاهی بود. گرما که خورد به‌گونه‌اش، زانوانش سست شد. هوس کرد همان‌جا دم در دراز بکشد. برف‌های روی عمامه و عبایش را تکاند. همه‌ی جانش خیس شده بود. عبایش را قدری بالا گرفت. راهرو تاریک بود و کسی متوجه حضورش نشده بود. مقداری به درب دولنگه‌ی ورودی کافه نزدیک شد، دلهره داشت.

کافه خلوت بود، کسی روی سن نبود و پرده‌هایش انداخته بود. مرد جوانی پشت یک میز، انتهای سالن کنار معشوقه‌اش نشسته بود و خوش‌وبش می‌کرد. دو مرد جوان خوش‌پوش دیگر پشت یک میز وسط سالن که یک دست ورق ریخته بودند جلویشان و سیگار می‌کشیدند و هر از چندی خنده‌ای می‌کردند و پیرمردی با کت‌وشلوار سرمه‌ای راه‌راه که کنار پنجره نشسته بود و پیپ می‌کشید و بوران را نگاه می‌کرد. احتمالا آن‌ها هم به‌خاطر بارش برف، آنجا مانده بودند.

صدای مرضیه از گرامافون به‌گوش می‌رسید که به‌ترنم می‌خواند: «به‌صوت چنگ بگوییم آن حکایت‌ها، که از نهفتن آن دیگ سینه می‌زد جوش...» پیشخدمت سفیدپوش، دو گیلاس جلوی دو مرد جوان گذاشت و برگشت سمت بار که روبروی در بود.

میرزا نگاهش به بار دوخته شد. شهلا را دید، مامان‌رئیس میانسال کاباره که مینی‌ژوب‌ زرشکی‌رنگی پوشیده بود و پشت به در روی یک صندلی جلوی بار نشسته بود و به‌سیگارش پک می‌زد و گاهی هم لبی به لیوان آبجوی کنار دستش تازه می‌کرد. خاطرات میرزا زنده می‌شد.... میرزا کاظم دوباره مردد شد: «کاش می‌شد همین ورودی می‌نشستم! خدایا کمکم کن!...»

نیم‌لنگه‌ی فنری درب را آرام فشار داد و وارد شد. بوی دود و مشروب زد توی شامه‌اش. صدای در، توجه همه را جلب کرد. پیشخدمت، لحظه‌ای مات و مبهوت میرزا را ورانداز کرد. پیرمرد سرفه‌ای کرد و پوزخند متشخصانه‌ای زد. شهلا، یکهو پقی زد زیر خنده: «بَه...! حاجی شیخ!» از کنار بار به سمت میرزا آمد. گرمای کافه، قندیل‌های ریز محاسن میرزا را آب می‌کرد. شهلا دود سیگار را بیرون داد: «حاج‌آقا! چه عجب از این طرفا! بیست‌سال سی‌سال یه‌بار محفل اراذل اوباش قدم‌رنجه می‌کنین!... حاجی به‌جون خودت بدشانسی. امشب مهوش اینجا بود، حالی کردیم! دو ساعت زودتر میومدی، فیض صداشو برده بودی!» جوانی که ورق بازی می‌کرد، مستانه داد زد: «آخوند! بیا یه دست بزن!» زن، دستی به مینی‌ژوب‌اش کشید و چین کنار کمرش را صاف کرد. سرش را تکان داد و لبخندی به میرزاکاظم زد که سرش را پایین انداخته بود. آرایش غلیظ، صورتش را جوان می‌نمود. ته سیگار را انداخت توی سطل جلوی بار و رفت سمت دستشویی. دم در، مکثی کرد، سرش را چرخاند و به بارمن گفت: «مسعودآقا! آشیخ رو بساز امشب! به حساب ما!»

بارمن جوان، درب بار را باز کرد و آمد جلوی حاج میرزا ایستاد. با لحنی مؤدب پرسید: «حضرت آقا چیزی احتیاج دارند؟ از دست من چه کمکی برمیاد؟» میرزا کاظم نگاهی دور کافه گرداند، همه دوباره مشغول خودشان بودند. آهسته گفت: «می‌بخشید که مزاحم شدم. از مسجد برمی‌گشتم، هوا خیلی طوفانی شد. نمی‌توانستم هیچ جایی بروم... اگر اتاقی جایی هست، من امشب همان‌جا باشم، تا اذان صبح برگردم مسجد. اجرتان با خدای این شب.» سرپیشخدمت اندکی سرش را خم کرد و به سمت بار رفت. درب بار را باز کرد و به میرزا اشاره کرد که بیاید. میرزا از میان بار عبور کرد و پشت سر مرد، وارد درب انتهای بار شد. مرضیه می‌خواند: «ز کوی میکده دوشش به دوش می‌بردند، امام شهر که سجاده می‌کشید به دوش...»

انباری کاباره بود. مسعود، جعبه‌های نوشابه را روی هم گذاشت و جای کافی کف انباری باز کرد. یک چراغ نفتی هم آورد و روشن کرد و گذاشت روی جعبه‌ها. بیرون رفت و درب را آرام بست.

میرزاکاظم، ایستاده بود. فکری بود: «خدایا! نزد تو اکنون چگونه‌ام!؟ می‌بخشی‌ام!؟...» با دستمال یزدی‌اش، صورت و ریش‌اش را خشک کرد. سجاده‌اش را از کیسه‌ی پارچه‌ای بیرون آورد و کف انباری پهن کرد. خواست برود از مسعود قبله را بپرسد، ولی منصرف شد. عبا و عمامه‌اش را به‌میخ روی دیوار آویزان کرد و روی سجاده نشست. کتاب دعای کوچکش را از جیب بیرون آورد و ورق زد: «اعمال لیله‌ی اول ماه رمضان».

...

یک‌ساعتی بود که میرزا مشغول عبادت بود. در انباری باز شد. شهلا ایستاده بود در آستانه‌ی در. یک دستش یک صندلی لهستانی چوبی بود و دست دیگرش کبریت و جعبه‌ی سیگار. «یا الله»ی گفت و صندلی را کنار عبای آویزان میرزا گذاشت و رویش نشست. قطره‌های آب از پایین عبا روی زمین می‌چکید. میرزا کاظم سرش را پایین انداخت و دعایش را ادامه داد، آرام‌تر. شهلا سیگاری آتش کرد. دقایقی سکوت بود و بعد، پک سنگین شهلا: «چی‌ می‌خونی آق‌کاظم!؟» -«اعمال شب اول ماه.» -«ماه!؟... کدوم ماه!؟» -«ماه رمضان!». شهلا ساکت شد. کامی غمگین از سیگارش گرفت: «عجب! پس دیشب نه، پریشب، سال ننه بوده... بیس و هشت شعبون...» و اشکش جاری شد.
میرزاکاظم، کتاب را بست و سرش را پایین انداخت، زیر لب گفت: «خدا رحمت کنه خاله را. خدا بیامرزد خاله لیلا را. مؤمنه‌ای بود...» زن گریه می‌کرد: «دلم تنگ شده واسه‌ی ننه...» خاکستر سیگارش را تکاند. بغض کرد. لحظاتی به سکوت میان شهلا و میرزا گذشت. شهلا سرفه‌ای کرد و با صدای خش‌دارش پرسید: «میرزا! واسه چی امشب پا شدی اومدی اینجا!؟ آره؟... کی تو رو فرستاده!؟ واسه چی اومدی!؟...» میرزا کاظم ولی ساکت بود.

شهلا ته سیگارش را انداخت روی زمین. آتش سیگار، روی آب‌ کف انبار، صدایی کرد و خاموش شد. زن همین‌طور که اشک می‌ریخت، سیگار دیگری روشن کرد. سرش را بالا گرفت و بغض‌آلود ناله کرد: «آی خداااا...! اینو امشب فرستادی اینجا خاک ننه‌ام رو به‌رخم بکشی!؟... راس می‌گی از اون بالا بیا پایین، ببینم می‌تونی جای من بشینی تحمل کنی!؟... هفت‌سالگی مرگ بابا بخوره فرق سرت، سیزه سالگی داغ مادر بذارن تخته شش‌ات، سه‌تا نره گاو کوچیک و بزرگ رو مادری کنی، بزرگ کنی، هزار مصیبت،... ببینم طاقت میاری!؟...» میرزا سرش پایین بود. اشکی روی گونه‌اش غلطید: «استغفرالله ربی و اتوب الیه...»

زن همینطور که هق‌هق می‌کرد، با پشت دست اشک صورت‌اش را گرفت: «دم بیست سالگی، اون عموی دیوث رو انداختی سر راه من... حالا شدیم این.» سرش رو گرفت سمت میرزاکاظم: «کاظم! من باید شیکم خودمو و اونا رو سیر می‌کردم یا نه!؟» دوباره بغض کرد: «بیست‌ سال جا بودیم و جاکشی کردیم. اولش شهرنو، حالا هم اینجا... حالا شدیم این!... شیخ‌کاظم! حالا بعد بیست سال اومدی میگی اول رمضونه!؟...» اشک‌های میرزاکاظم، روی لباده‌اش می‌چکید. سرمه‌ی دور چشم‌های شهلا آب شده بود و روی گونه‌های قرمزش، آب‌راهه‌ای سیاه ساخته بود: «خداااا!... تو که بین بنده‌هات جاکش لازم نداشتی، داشتی!؟... کاظم! این خدات جاکش لازم نداره!؟...» سیگارش را پرت کرد ته انباری و نالان از در زد بیرون. میرزا، اشک‌هایش را پاک کرد، استغفاری گفت و دوزانو نشست.

...
ساعتی بعد، میرزا کاظم طهرانی سجاده‌اش را جمع کرد، عمامه‌اش را سرگذاشت، عبا بر دوش انداخت و از اتاق بیرون آمد. کسی در کافه نبود جز پیشخدمت سفیدپوش که انتهای کافه، پشت یک میز سرش را روی دستانش گذاشته بود و خوابیده بود. برف بند آمده بود. صدای مرضیه ولی می‌آمد: «دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات، مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش...»
ساعت جیبی‌اش را بیرون آورد، نگاهی کرد و کوک کرد. یک ساعتی تا اذان صبح مانده بود. حتما خادم الان درب مسجد را باز کرده، برف‌ها را پارو کرده، آتش بخاری‌ها را زیاد کرده، چراغ‌ها را روشن کرده... ‌لحظه‌ای دلش برای خادم تنگ شد. از کاباره زد بیرون، سمت مسجد. شاید سال بعد، شب اول ماه رمضان، دوباره به‌ «آشنا»یش در لاله‌زار، سری می‌زد. صدای مرضیه توی گوشش بود هنوز: «...چو قرب او طلبی، در صفای نیت کوش».

والسلام
رمضان‌المبارک 1430

«قدر» دعایم...

glasswindow — Fri, 11 Sep 2009 20:39:18 GMT

جز دعا، چه کاری از دستم بر می‌آيد!؟

الدعاء... سلاح‌ المؤمن؛

در شب‌های قدر، دعا می‌کنم. برای تقدیر، برای اندازه‌ها، برای عاقبت‌ها دعا می‌کنم:

...

برای خواهر ایرانی‌ام «شهین»، که در طلب قدری پول برای خرج و مقداری غذا برای کودکش، حتی در این شب زیبای قدر هم، کنار خیابان می‌ایستد... دعا می‌کنم تا خداوند رزاق برایش آن‌قدر پول و غذا مقدر کند که شب‌ها و روزهایش را در کنار کودکش و به‌یاد خدایش بگذارند؛

و برای آن دوستش، که لذت تن را می‌طلبد. دعا می‌کنم تا خدایش لذت عبادت‌اش را - حتی اگر شده، یک بار! - برایش مقدر کند، و برای من‌ هم...

و برای «امیررضا»ی کوچولو، که این روزها اثاث خانه‌شان را کنار کوچه‌ای پهن کرده‌اند. دعا می‌کنم که خدای مهربان سرپناهی برایشان مقدر کند.

و «رسول» که این شب‌ها جلوی چشم پدر و مادرش از بیماری پرپر می‌زند، و بضاعت درمان ندارد. برایش دعا می‌کنم تا رب سلیم برایش سلامتی و بهبودی مقدر کند.

و برای «غلامحسین»، سرباز وظیفه‌ی اهوازی که الان در سیستان و بلوچستان مرزبانی از خاک و پاسبانی از مام وطن می‌کند. از خداوند حفیظ می‌خواهم که برایش پایداری و سلامت و حفاظت مقدر کند.

و برای دوستش «رشیدالله» که مدتی پیش، در حمله‌ی اشرار، مظلومانه به قتل رسید. برای او قرب الهی و آمرزش طلب می‌کنم.

و...

و «منیره»، دختر مسلمان انگلیسی که می‌خواهد در دانشگاه شهرشان «بیرمنگهام» علم بیاموزد و خرد بیاندوزد و سنت و نجابت‌اش را حفظ کند. برایش از خداوند جبار، برتری و عزت طلب می‌کنم.

و همینطور رئیس دانشگاه‌شان، آقای «سر دومینیک کدبوری». امیدوارم خداوند در تقدیرش انصاف بنویسد که شرایط رعایت مبادی ادب و حجاب برای «منیره» را فراهم کند.

دعا می‌کنم؛

برای مهندس «الف»، دکتر «باء» و پروفسور «جیم». دعا می‌کنم برایشان تا خداوند علیم صداقت در گفتار و راستی در کردار و سداد و صلاح در تقدیرشان بنگارد.

و برای حجة‌الاسلام «الف»، حجةالاسلام و المسلمین «باء»، آیت‌الله «جیم» و آیت‌الله‌العظمی «دال». دعا می‌کنم تا رب‌العالمین برایشان علم و تقوا و خدمت به خلق ذیل عبادت خالق، مقدر کند. امیدوارم که در برابر ظلم، سکوت نکنند. کاش می‌شد وقتی ببینم‌شان و بگویم‌شان: «مردم، دین‌شان را از شما می‌جویند. پرهیز کنید که تشتت‌، بیزارشان نکند.»

و برای آقای «الف» مدیر رسانه‌ی «الف»، و آقای «باء» سردبیر روزنامه‌ی «باء» و آقای «جیم» نویسنده و هنرمند و روشنفکر. باز از رب مالک برایشان انصاف و مروت و بصیرت می‌طلبم که از سیاه‌نمایی و سفید‌نمایی پرهیز کنند و با واقع‌نمایی، از سیاهی‌ها بترسانند و به روشنی‌ها، امید بخشند.

الدعاء... سلاح المؤمن! جز دعا، چاره‌ای ندارم، تازه اگر مؤمن باشم!

دعا می‌کنم؛

برای آقایان سید علی خامنه‌ای، اکبر هاشمی رفسنجانی، محمود احمدی‌نژاد، علی لاریجانی و صادق لاریجانی که به تقدیری در لیلة‌القدری - شاید سالیانی پیش -، سیاست و مصلحت و اقتصاد و حقوق و قضای این مملکت به دست‌شان مقدر شده است. دعا می‌کنم. از خداوند حسیب می‌خواهم تا در تقدیرنامه‌ی ایشان عدالت، کیاست، حق، انصاف، مردم‌داری و رواداری مقدر کند و برای کاردانان و کارگزاران‌شان، باز انصاف می‌طلبم. کاش که بر مدار عدل بگردند و هرگاه ظلمی کردند، صادقانه در پی جبران آن برآیند و عذر خود به مردم عرضه کنند.

و همه‌ی هم‌وطنان‌ام که متأخراً، به‌ناحق آسیبی دیدند و حرمت‌شان شکسته شد، برایشان صبر و جبران طلب می‌کنم و آنان‌شان که به‌ناحق به زندان افتاده‌اند و در بند هستند، آرزو می‌کنم رب رحیم، برای ایشان صبر و رهایی مقدر نماید و بصیرتی که ظلم و ناحق کارگزار دین را به پای دین ننویسند. و آنهایی‌شان که خون‌شان بر زمین ریخته شد و ناحق‌شان بود، اللهم اغفر لهم و متعهم فی جناتک...

و دعا می‌کنم؛

برای همه‌ی پدران و مادران و پسران و دختران وطن‌ام، برایشان بهترین زندگی، آینده و نسل را از خدای خوب می‌خواهم.

دعا می‌کنم برای آن‌هایی که بر سر من، حقی دارند یا از جانب من، ظلمی به سوی ایشان روا داشته شده است و اکنون دستی به آن‌ها نمی‌رسد. برای‌شان طلب مغفرت و قضای حوائج می‌کنم.

برای پدرم و برای مادرم. برایشان دعا می‌کنم، که دعاکردن را به‌من آموختند.

...

آها!

برای آن جوان بندرعباسی صاحب بوفه که آن شب، روبروی پارک دلفین‌های کیش، یک مهر و یک تکه‌ فرش به من داد و اجازه داد که پشت بوفه‌اش، نمازی بگزارم که قضا نشود... برایش سلامتی طلب می‌کنم.

دعا می‌کنم؛

برای دوستانم، آن‌هایی که در کوچه‌ی پیام‌رسان یاهو و جی‌تاک، گاه‌گاهی چراغ خانه‌شان روشن می‌شود و گاهی با این همسایه‌شان خرده مراوده‌ای دارند و میهمانان همیشگی پنجره‌ی وبلاگم که مهربان‌اند. دوستشان دارم و برای‌شان داوم لطف و تداوم لطافت از خداوند می‌خواهم.

...

دعا می‌کنم!

حالا که همه‌ی تقدیرها به دستش امضا می‌شود: امام مهدی! که بیاید، مهربانی بر سر «شهین» و‌ «رسول» و «امیررضا» و «منیره» و «دومینیک کدبوری» و «من» و «تو» ببارد و تازه اول مهربانی‌هاست...

...

آخ! داشت یادم می‌رفت!

دست آخر؛ برای این خود بیخودم که از همه گناهکار ترم! برای این خویش ناچیز و بی‌همه‌چیزم، دعا می‌کنم! خدایا! برای من، یک‌سال، خیر و عافیت مقدر کن!

...

راستی! تو مهربان که گوش به دعای من سپردی، چه دعایی برایم می‌کنی!؟

رمضان، باران... باران

glasswindow — Fri, 21 Aug 2009 01:29:18 GMT

عیبی ندارد!

بگذار آن فرشته‌ی لپ‌قرمزی که روی آن تکه ابر گوشه‌ی آسمان نشسته،

چادرگلی‌اش را بکشد روی صورتش و یواشکی بخندد به من؛

که از اول بهار، همه‌اش دارم حرص می‌خورم که با «رمضان» در «تابستان» چگونه سر کنم!؟

...

«رمضان» یعنی «رمض». یعنی باران اول پاییز که می‌بارد و گرد و غبار تابستانی را می‌زداید.

روحم را برهنه کنم.

درب زیرزمین را باز کنم. پله‌ها را یکی‌‌دوتا بروم تا روی حیاط،

آنجا پابرهنه و سربرهنه زیر این باران بدوم...

چشم برهم بگذارم و باز کنم، سی‌روز باران باریده و آفتاب «فطر»...

...

بعد از عمو رجب و دایی شعبان، نوبت بابا رمضان است!

بعد از رمضان، خانواده‌ی انسانیت تکمیل می‌شود...

...

گفتند: رمضان، بهار است.

من هم: رمضان، نوروز است. دوباره روز عبادت از نو و روزی معنویت از نو.

مباد که پارسال دوست و امسال آشنا!

مدتی این مثنوی تأخیر شد...

glasswindow — Mon, 20 Jul 2009 08:29:18 GMT

اول:

...

من سخن گویم ولی من نیستم

این منم یا او ندانم کیستم /

ای بتان کعبه در هم بشکنید

با من امشب از محمد دم زنید /

دم زنید از دوست، خاموشی چرا؟

ای فراموشان فراموشی چرا؟ /

...

دوم:

(سيّد محمدحسن نجفى قوچانى، معروف به آقانجفى قوچانی)

...و نـيـز روزى دو الاغ را دسـتـه‌بار نمودند، جهت خرمنگاه. حركت نمودم و پدرم آن روز را به درو آمـده بـود.چـون راه سـراشـيـبى بود، زير دُمى يك الاغ پاره شد، پالان با بار آمد روى گـردن الاغ و نزديك شد كه بار بيفتد و افتادن بار هميشه موجب حزن و اندوه و گريه من مـى‌شـد؛ كـه چـرا اين كار من ناقص ماند و كمال نيافت و به انجام نرسيد.

... كمربند خود را كه قطعه كرباسى كهنه بود و جهت علامت سيادت رنگ او را سبز نموده بودند، از روى ضرورت از كمر باز نمودم كه در زير دم الاغ ببندم و نظر بـه ايـن كه بستن اين كمربند به زير دم الاغ توهين بزرگى بود به مقام سيادت و به عـقـيـده صـاف و بـى غـش مـن نـظـيـر تـوهـيـنـات ابـى‌جـهـل بـه مـقـام اقـدس نـبـوى صـورت گـرفـت ولكـن نـظـر به اين كه «الضرورات تبيح المـحـذورات» خواهى‌نخواهى آن را بستم و به حدى بر من اثر كرد و صداى بلند در هواى گرم گريه مى‌كردم و...

... چون كمربند سبز علامت سيادت و اهل بيت و ولادت از آن اركان ايمان و انتساب به آن دودمان است و موضوع و مستعمل در اين معنى شريف است و معنى روح لفظ است حتى حسن و قبح معنى به لفظ نيز سرايت كند...

... بلكه شنيده شـده كـه تـمـام عـشـاق مـنسوبات معشوق خود را ولو فى نفسه كثيف و بد باشد لكن از آن جـهتى كه منسوب به معشوق است دوست دارند...

... و پـر واضـح است كه من پيغمبر و ائمه‌هدى را دوست دارم و به انتساب خودم به آن انوار كـه در يـك وقـتـى دراصـلاب طـاهـره آنـهـا بـوده ام افـتـخـار دارم و ايـن شال سبز كه در كمر مى‌بندم از آن جهتى كه علامت سيادت و انتساب به پيغمبر است بايد دوسـت داشـت و دوسـت دارم و اگـر كسى ديگر توهين به منسوبات محبوب وارد نمايد بايد عـاشق با او بجنگد و مانع گردد.

حال اگر خود عاشق به يكى از منسوبات معشوق خود را طـورى شـود كـه تـوهـيـن وارد نـمـايـد بايد به اندازه محبت و درجه نسبت در سوز و گداز باشد و ملامت نمايد خود را تا به حدى كه از غصه بميرد و يا در طريق پوزش و خدمت او خود را كشتن دهد كه الذ لذائذ عاشق همين است بالضرورة و الوجدان ...

/ سیاحت شرق - صفحه‌ی 9 و 10 /

سوم:

تصدقت! قربانت!

تو که از اول می‌دانستی،‌ چرا!؟

تو که می‌دانستی رقیبت (که قرار است با تو بازی کند)، مجری بازی و داوران بازی، همه آدم‌های بدِ بدْ بدْ هستند، چرا اصلا بازی را شروع کردی!؟

فدایت شوم!

مگر قبل از بازی، همان داور بد بد، صلاحیت تو را برای بازی تأیید نکرده‌ بود!؟

چطور تن به‌آن داوری‌اش دادی، نه به این داوری‌اش!؟

کاش قبل از اینکه بازی شروع بشود، به همه اعلام می‌کردی که قرار است تو داوری کنی، قرار است تو نتیجه‌ی بازی را اعلام کنی (حتی قبل از اینکه وقت بازی تمام بشود!)...

چه می‌دانم! شاید اگر این‌ها را اعلام می‌کردی، اصلا نمی‌آمدم بازی‌تان را تماشا کنم!

...

چهارم:

بزرگوارانی که محبت‌شان فراموشم نمی‌شود و هر از چندی، شمعی در این کلبه می‌افرزوند؛ جز عرض شرمندگی و نشان‌دادن عرق جبین حاصل از خجالتم، چیزی ندارم.

حالمان گرفته بود اخیراً، خیلی!

این وبلاگ برای من حرمتی دارد، و حرمت خوانندگانش (هرچند اندک، اما پر از انسانیت و محبت) بیشتر و واجب‌تر.

وقتی ناراحتی، وقتی حیران و سرگردانی، وقتی که آزارت به مورچه هم نرسیده و متهم عالم و آدمی، شاید کار درستی نباشد که میهمان دعوت کنی!

شما که همیشه مهربانی کرده‌اید، شما که همیشه آمده‌اید و این خانه را خالی‌تر از قبل دیده‌اید و باز آمده‌اید، شما که همین آمدن‌ و رفتن‌تان، امید من برای گاهی-اینجا نوشتن است...

...

پنجم:

این روزها خیلی با خودم می‌خوانم: اللهم انی اعوذ بک من نفسی...

دعایمان کنید!

غمتان را نبینم.

فاطمیه شق‌القلم

glasswindow — Thu, 07 May 2009 21:29:18 GMT

بلاندینا!

هنوز به حرف‌هایم گوش می‌دهی؟... نیمه‌شب است.

صدای گریه‌های مادرم، مردم شهر را بی‌تاب کرده است.

بلاندینا!

تو را نیز به‌خاطر ایمانت، کشتند؛ در ایام محنت مؤمنان!

تو، داغدار میخ‌های صلیب، بر بازوان مسیح هستی و من...

داغدار سینه‌ی مادرم!

و خونی که هنوز بر میخ در نخشکیده...

بلاندینا!

مادرم، سرور زنان عالم است!

می‌دانم که در بهشت، میهمان محبتش هستی.

بلاندینا! تو را در لیون سر بریدند و مادرم، در مدینه‌ی پدرش، کشته شد!

بلاندینا!

شنیدم که تو را در میان حیوانات درنده، رها کردند تا شکنجه‌ات دهند این‌سان...

شنیدم که به معجزه مسیح، آسیبی بر تو نرسید.

اما شنیده‌ای؟

مادرم در میان انسان‌های درنده، اسیر شده بود!

زخم حمله حیوان‌صفتان، فاطمه را کشت...

بلاندینا!

تو، پرپتیو، فلیسیتاس، آگاتا، لیوسی، آگنیس، سلیلیا و آناستازیا و همه‌ی زنان مؤمن،

که به‌جرم استقامت بر ایمانشان

کشته شدند؛

حالا میهمان مادرم در بهشت هستند.

آه!... فلیسیتاس، کنیز پرپتیو!

...

مادرم!

فلیسیتاس نیز،‌ به هنگام شکنجه‌ها، آبستن بود...

آنها را وادار به انکار مسیح کردند! جرمشان، پایداری بر ایمان بود!

تو اما، مسیح‌ات را انکار نکردی!

...

مادرم!

تمام آزادگان بشریت، طفل مدرسه‌ی ولایت تو هستند!

پ.ن:
1. این شعر، مصیبت مادرم بود!

2. بلاندینا، از شهدای زن مسیحی در ایام محنت (قرن 3میلادی) است. پرپتیو و فلیسیتاس و دیگران آنها نیز.

خودت و... خودم

glasswindow — Tue, 07 Apr 2009 21:29:18 GMT

قربانت بروم!

خودت باش! باور کن، به تو نخواهم گفت که چرا شب‌ها بالای درخت می‌خوابی!

...

خودت باش!

سرزنشت نخواهم کرد که چرا سیگار چوب می‌کشی؛

یا چرا دمپایی‌هایت را اشتباهی پوشیدی؛
یا اینکه چرا اینقدر به این شمعدانی‌ها آب ندادی تا عاقبت یک گوشه گلدان غش کنند.

...

فدایت شوم!

فدای چادر و چارقد و چاقچور و نقابت شوم!

الهی که به قربان رژ و لاک و مانیکور و کرم و ریمل تو بروم!

فدای ژل و شش‌تا جیب شلوارت و زیر ابرو و ادکلن و گردنبند و خالکوبی‌ات بشوم!

قربان ریش و تسبیح و یقه‌بسته و کفش زردت بشوم!

خودت باش!

...

ببخشید! خانم/آقای محترم!

عجالتا...
اجازه هست خودم باشم!؟